Historia Aeroklubu Poznańskiego
Aeroklub Poznański – pierwszy polski aeroklub, jest historycznym spadkobiercą organizacji lotniczych działających w Poznaniu od 1919 roku: Aeroklubu Polskiego założonego w roku 1919, Związku Lotników Polskich (lata 1922-1928), Wielkopolskiego Klubu Lotników (1928-1931), Poznańskiego Aeroklubu Akademickiego (1928-1931), Aeroklubu Poznańskiego (lata 1931-1939), oraz reaktywowanego po wojnie w roku 1945 Aeroklubu Poznańskiego.
rozpoczęcie działalności
Powstał w dniu 30.10.1919 z inicjatywy członków redakcji pierwszego polskiego czasopisma lotniczego ,,Polska Flota Napowietrzna” wychodzącego w Poznaniu w latach 1919-1921. Pierwszym prezesem aeroklubu wybrany został prezydent miasta Poznania Jarogniew Drwęski.
W roku 1920 Aeroklub Polski przyjęty został do FAI (Federation Aeronautique Internationale) jako reprezentant Polski w tej organizacji. Z inicjatywy aeroklubu zorganizowane zostało w Poznaniu ,,Kółko Lotniczo-Modelowe” prowadzone przez Bolesława Gracjetę.
Aeroklub Polski w Poznaniu był współzałożycielem powstałego w roku 1921 w Warszawie Aeroklubu Rzeczypospolitej Polskiej. Członkowie aeroklubu brali udział w organizacji pierwszych w Polsce zawodów samolotowych pod nazwą ,,Krajowy Lot Okrężny o Puchar Ministra Spraw Wojskowych” w latach 1922 i 1923. Członkowie aeroklubu byli również założycielami poznańskiej wojewódzkiej organizacji Liga Obrony Powietrznej Państwa (LOPP) w roku 1923. Prezesi Aeroklubu Polskiego: Jarogniew Drwęski – Prezydent m. Poznania, Bogusław Dobrzycki – Prezydent Poznańskiej Dyrekcji Kolei.
Związek Lotników Polskich
Założony w dniu 15.09.1922, był organizacją powstałą z inicjatywy byłych pilotów wojskowych, którzy po zakończeniu działań wojennych w roku 1920, postanowili tworzyć polskie lotnictwo cywilne. Pierwszym prezesem związku wybrany został por. pil. Czesław Wawrzyniak. W czasie swojej aktywnej działalności związek zbudował w roku 1923 na lotnisku w Ławicy wytwórnię samolotów ,,Samolot” oraz zorganizował cywilną szkołę pilotów którą ukończyło w roku 1925, 55 pilotów. Związek był inicjatorem pierwszych w Polsce zawodów szybowcowych w roku 1923 w Białce k/Nowego Targu i w roku 1925 w Oksywiu k/Gdyni. Związek posiadał własny organ prasowy – czasopismo ,,Lotnik”, wychodzące w Poznaniu w latach 1924-1931. Pierwszym redaktorem naczelnym pisma był red. Bolesław Ostrowski. Prezesem ZLP w latach 1922-1929 był por. pil. Czesław Wawrzyniak.
Samoloty produkowane w fabryce ,,Samolot”: Hanriot H-28 z licencji francuskiej, Hanriot H-19 z licencji francuskiej, SP-1 konstrukcji inż. Tułacza oraz samoloty BM-2, BM-4, BM-5 i BM-6 konstrukcji inż.Bartla.
W cywilnej szkole pilotów szkolono na samolotach Hanriot H-28 i H-19.
Wielkopolski Klub Lotników
W roku 1928 Związek Lotników Polskich z powodów organizacyjnych oraz poważnych problemów finansowych ograniczył swoją działalność, zmieniając nazwę na Wielkopolski Klub Lotników. Klub prowadził działalność w ograniczonym zakresie w ramach sekcji samolotowej lecz nie odegrał większej roli w działalności lotniczej na terenie Poznania. W roku 1931 członkowie klubu utworzyli wspólnie z Aeroklubem Akademickim – Aeroklub Poznański.
Prezesem Wielkopolskiego Klubu Lotników był ppor. obs. Roman Święcicki. Klub posiadał 2 samoloty Hanriot H-28.